زنان به مثابه شهروندانٍ عامل

 

 

متن فوق  برداشتی نظری است از آنچه می تواند باشد و نه آنچه لزوماً هست.

 

مقدمه: عینیت یافتن توسعه قائم به اهتمام بر بهبود تمام جوانب زندگی بشر است. اگر پذیرفته ایم که بهبود اوضاع زندگی آدمیان آرمان و هدف توسعه است، نا گذیریم تا به دنبال شرایط تحقق جامعه آرمانی نیز باشیم. مهمترین شرط تحقق جامعه ای بهبود یافته، برابری انسان ها در حق بهره مندی از امکانات پیش روی جامعه است. به عبارت دیگر گام نهادن جامعه در مسیر توسعه مستلزم زیست نفرات آن به مثابه عاملان برخوردار از حقوق شهروندی است. در بیشتر جوامع امروزین اصول شهروندی مورد پذیرش حکومت و مردم قرار گرفته است. در این میان به نظر می رسد؛ در برخی جوامع زنان نتوانسته اند وجود خویش را به عنوان شهروندانی صاحب حق به خود، مردان و حاکمان بقبولانند. و همچنان تحت سلطه چند جانبه از سوی فرهنگ مردسالار جامعه واقع شده اند. سلطه مردان بر زنان در عرصه های خصوصی و عمومی، آنان را در شخصیت تابع و در رفتار و  کردار فاقد عاملیت ساخته است.

 

بي وجودي بيش نيستم

  آدمي در گير و دار بودن و رفتن، زبانش الكن از گفتن از آنچه از دل مي تراود مي شود. و من پس از يك ماه باز آمده ام. نه با خويش كه خويشتن را در معنويت و معرفت زندان رها كرده ام. در آن آياتي كه مي گفت پايان شب سيه سپيد است. پس خود و سخن خويش را كوتاه مي كنم كه در برابر وجودش بي وجودي بيش نيستم. هيچ نمي خواهم و هيچ در گوشم نجوايي نيست مگر آيات پر آيتش. و نجوايي از سروده اي كه سراينده اش را نخواهم شناخت:

« فردا كه رو به صبح

در باز مي كنيم

هر واژه، هر كلام

 با شور آفتاب آغاز مي كنيم.

 شب را به شب سپار

 بيدار كن ز خواب

 ياران خفته را»