احساس می کنم این روزها بیشتر از حد معمول گرفتارم، اما وقتی کمی تامل می کنم، می بینم که گرفتاری مشکلِ هر روزهِ منه. پیش خود فکر می کنم حتماً خسته ام، اما وقتی کمی درنگ می کنم می فهم که در این چند سال بیشتر اوقات خسته بودم. به خودم می گم خوبه یه چند روزی استراحت کنم، اما من که می دونم بیشترِ 27 سالِ گذشته رو در حال استراحت بودم. به روبروم که نگاه می کنم دنبال یه افق روشن می گردم، اما روشنایی که نمی بینم هیچ – از افق هم خبری نیست. شگفت آورتر از همه اینکه: این روزها تصور می کنم همه اطرافیانم یه جورایی مثل من احساس می کنند، فکر می کنند، به خودشون می گن، به روبروشون نگاه می کنند و تصور می کنند. با این تفاوت که اونها نسبت به اینها بی تفاوتند و من کمی ... حالا دیگه می خوام بفهمم که آسایش یعنی همین!

تقریباً همه دوستان و دشمنان معترف هستند که قد و قواره دولت احمدی نژاد کوتاه است. به نظر می رسد که خطر آن می رود که قد و قواره برخی از منتقدان این دولت نیز کوتاه شود. این جملات مخاطب خاصی ندارد. بلکه آنان که باید بگیرنداش می گیرنداش! برخی از دوستان ما برای اینکه خدای نکرده از قِبل نقدشان اجحافی به دولتِ کوتاه قد صورت نگیرد در پی آنانند که با مطالعه کتاب هایی که اخیراً از نمایشگاه کتاب تهران تهیه کرده اند، قد خود را کوتاه کنند. آخر این دوستان آنقدر مهربان و دلسوز بودند ـ و صد البته هستند ـ که وقتی در نمایشگاه شرفِ حضور یافتند و کتابی پرمایه در مدح دگرخواهی ـ شما بخوانید خود خواهی ـ نیافتند تا بخرند، دست در جیب های مبارک خویش کرده و برای جلوگیری از ورشکستگی ناشرانِ کتاب های زرد، مذاق آنان را خوش ساختند. و هِی بار خویش سنگین کردند؛ چگونه لاغر شویم ـ که شنیدیم آن را به ما هدیه خواهند داد ـ، چگونه قد دراز شویم، چگونه به ریش دنیا بخندیم، چگونه دروغگوی خوبی باشیم، چگونه بگرد تا بگردیم بازی کنیم، چگونه دور زن شویم، چگونه چاق شویم ـ که البته تالیف خودمان است، پس به ما هم لطف بسیار کرده اند که خریده اند ـ، چگونه کوتوله شویم و ده ها عنوان دیگر از این دست، ره توشه دوستان ما از دارالعباده تهران بود. گویا بهترین و مفیدترین کتاب ها برای دوستان مان همان کتاب پر محتوای «چگونه کوتله شویم!» بوده است. این کتاب پر مخاطب ترین و در عین حال استراتژیک ترینِ! کتاب ها نزد دوستانِ مهربانِ ما بوده است و در حال حاضر در حال عملیاتی شدن است. خداوند یکتای ما دوستان ما را برای ما و دوستان مان حفظ بدارد.

در اين متن به دنبال اين هستيم كه با شناخت مفهوم مشاركت(participation)، به اين پرسش پاسخ دهيم كه آيا مي توان فعاليت هاي دانشجويي را مشاركت ناميد؟ بدين منظور ابتدا مفهوم مشاركت را وا مي كاويم، سپس فعاليت هاي دانشجويان را با توجه به اهداف در سه دسته صنفي، فرهنگي و اجتماعي ـ سياسي مورد بحث قرار مي دهيم. آنگاه در پايان به سوال مورد بحث پاسخ خواهيم داد.....

 ... در كشورهايي نظير ايران كه در نيم قرن اخير شاهد افزايش چشمگير مهاجرت از روستا به شهر بوده اند؛ برخي روستاها خود پذيرنده مهاجر مي باشند. اين روستاها با واقع شدن در نزديكي شهرهاي حاشيه يِ شهرهاي مركزي، بلاكش حاشيه اند. سر ريز جمعيت شهري به شهر حاشيه مي ريزد. حال آنكه حاشيه را نيز ياراي پذيرايي از خيل ميهمانان روستاييِ شهرپسند نيست. پس روستاهاي حاشيه وارد كارزار شده و مسمي بخش پديده حاشيه ي حاشيه مي شوند. اينك قريه اي كه فرهنگ و ساختار و سازمان روستايي خويش را با گونه هاي فرهنگي متمايز و بعضا متضادِ ميهمانان جديد خويش طاق زنده است در مسير گذار از روستا به شهر قرار مي گيرد. فقيرترينِ مهاجرين به حاشيه ي حاشيه مي آيند و با آمدن خويش مشكلات شهري جهان سوم را در ابعادي عميق تر بازتوليد مي كنند. ...

چند سالي پيش تر آن هنگام كه آرزويم پنهان ساختن كودكي ام بود؛ نوروز تمام آرزوهايم را بر باد مي داد. سالي را از پي سال دگر عبور مي داد و من هنوز معلق در خويش، خيش را بر بكارت كودكانه ام مي كشيدم.

هيچ متني را براي نوروز بيش از اين دوست نداشته ام:

هنوز هم می توان نوروز را تبریک گفت. نوروز یاد آور یاد آوری های تاریخ ماست.  یاد آور عظمت باستانی آریا و سیاست ملی مرد بزرگ  معاصر. نوروز که می آید فروردین شنیدنی می شود بی آنکه اردیبهشت مدعی صوت پراکنی باشد. خرداد هم خود حکایتی دگر است. تیر و مرداد و شهریور گرما بخش آغوش تهی از آسایش ملت ماست، و مهر و آبان و آذر یاد آور خزان خزیدگانِ بر زیر برگهای زرد چناران. دی که می آید بانگ فرود بهمن سر می کشد، و از پس اسفند مان دوباره به فروردینِ آغازینمان نظر می کنیم، پس بی آنکه بخواهیم دانه های اسپند را به ذغال می سپاریم تا سرخی زغال سیاه بوی رسیدن بهار را از پس لحظاتِ بی لحظه ی تحویل سال شنیدنی سازد. تا اسفند و اسپند و سرخی زغال هست فروردین شنیدنی است.

کمپین نجات فرزاد کمانگر

نمي توانم ننويسم! دقايقي پيش خواندم كه فرزاد كمانگر و 2تن ديگر به اعدام محكوم شده اند. در كدام دادگاه؟ دادگاه!؟ در ايران؟ تعجب كنم!!!؟ افسوس بخورم؟ يك هفته با فرزاد در 209 در آن بند لعنتي كه قرنطينه اش مي ناميدند هم بند بودم. تخت لعنتي من درست بر بالاي تخت او بود. او بود و احمد و دكتر. و حالا من هم وارد شده ام. هر چهار نفر سياسي هستيم! وقتي وارد شدم فرزاد به زور سر و صورتم را اصلاح كرد. در زندان آرايشگر شده است. از ديگري كه ديگر رفته است آموخته بود. بيشتر با  او و احمد هم سخن مي شوم. از همه جا مي گويد؛ از عشقي كه  از او ستانده اند، از مادر پيرش، از برادرش و از انفرادي هاي كرمانشاه و سندج تا همين اوين لعنتي. شبي كه بناست فردايش آزاد شوم يكي دوساعتي با هم حرف زديم. از اين كه هيچ كدام از اتهاماتش اثبات نشده بود خوشحال بود اما عمرش را همان روزها ستانده بودند. آنطور كه مي گفت بعد از آن همه سختي و مرارت و انفرادي، بي گناهي اش بر آقايان! اثبات شده بود و حالا براي اينكه چندين ماه زجر دادن او را نمي توانند توجيه كنند روي دست شان مانده است. غروب آن روز من آمدم و فرزاد و ديگران ماندند...

و غروب امروز خواندم كه به اعدام محكوم شده است! دادگاه او 7 دقيقه بيشتر طول نكشيده است! احسن بر اين زبر و زرنگي! كاشكي دیگران هم به قدر این سیستم قضایی زبر و زرنگ بودند تا لااقل ارجاء پرونده اش به دادگاه و انتظار کشیدنش برای امضاء نکردن حکم اعدام اینقدر به درازا نمی کشید!

برادران؛ خنده دار است! آدم دلش مي خواهد از خنده ريسه برود! خجالت نكشيد! شما هم بخنديد، اما تنها به كرده هاي خودتان نه به نكرده هاي ديگران!

 تعجب نکنید! آنقدر تعجب کرده ام که چهار کلامم همه اش شد علامت تعجب!

  ...روحاني رئيس دو ماه و دوسال زير فشار مخالفان خودي و غير خودي قرار داشت. تا اينكه سرانجام در اواسط بهمن 1386 راضي به ترك صندلي رياست شد. وي در حالي هنگام ترك ساختمان رياست بر «حفظ استقلال دانشگاه تهران» در دوران رياستش تاكيد كرد كه ساز و كار آمدن و رفتنش بهترين شاخص براي اثبات عدم استقلال دانشگاه بود. هر چند اين گونه رفتن، و آمدن سي و يكمين رئيس با سكوت جريان هاي مختلف موافق و مخالف دانشجويي همراه شده است، اما بايد توجه داشت كه فقط علت ناقص خروج آيت اله از حوزه رياست دانشگاه تهران اختلافات دروني اصول گرايان بوده است. علت تام آن تداوم اعتراضات اصيل و مستقل دانشجويي مي باشد. انباشت دستاورد دو سال و دو ماه اعتراض مداوم نسبت به خدشه دار شدن افكار عمومي دانشگاهيان، در نهايت رفتن رئيس انتصابي پيشين را به همراه داشت. اعتراضي كه همچنان مهمترين محور آن استقلال دانشگاه و آزادي آكادمي است. علي الرغم اينكه ميهمان جديد ساختمان رياست، دكتر و دانش آموخته دانشگاه تهران است، اما وي نيز متعلق به همان طيفي است كه استقلال دانشگاه را بر نمي تابد و در چند سال گذشته بيشترين «مهرورزي» را با دانشگاهيان داشته است! دكتر فرهاد رهبر هم انتخاب دانشگاهيان نيست. رهبر هم انتصابي است!...

... نگارنده معتقد است علي رغم صرف هزينه هاي گزاف مادي و معنوي جهت اجراي پروژه « انتقال آب از ميدان محمديه تهران به شهرستان هاي اسلام شهر، شهريار و رباط كريم جهت مصارف كشاورزي»، اين پروژه نمي تواند به تمام اهداف خويش نايل شود. فاصله افتادن بين زمان آبادي اراضي كشاورزي و هنگامه احياي مجدد از طريق بهره برداري از اين پروژه، فروش اراضي كشاورزي جهت كاربري مسكوني و صنعتي، عدم مشاركت دادن به روستاييان در تمام مراحل پروژه، عدم اعتماد كامل مردم نسبت به وعده هاي مسئولين، عدم ريسك پذيري كشاورزان، انحراف طرح در سال هاي پيش از اجرا، فاصله زماني بيش از يك دهه بين انجام طرح هاي مطالعاتي و بهره برداري از پروژه و در نهايت عدم تمايل كشاورزان به مشاركت مالي در گام آخر،  از موانع تحقق اهداف مي باشند. هرچند بايد اذعان داشت كه اجرا و بهره برداري كامل از اين پروژه مي تواند در بعضي مناطق و روستاها به رونق بخش كشاورزي و ايجاد اشتغال نايل شود. ...

احسان جوانمرد از دوستان مشترك من و محسن و ساير دوستانمان در كامنتي در وبلاگ محسن، برايش اينچنين سروده است:

در اینجا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب ، در هر نقب چندین مرد در زنجیر.
از این زنجیریان یک تن...
.
.
از این زنجیریان یک تن / حصار مرزها را در نوردیده / وکوچیده ست از زندان/به دیگر گونه زندان در فلات هند/ دیار مردمان محبس و تبعید! / دیار فاتحان رِند/هماره خون به رگهایش خروشان باد / و دیگ نفرتش از خصم جوشان باد./
رفیق سالهای ابری ایران!/ امیرآباد قلبت گرم/ همه اندیشه های شرقیت، آتشفشان باد!